Utrzymywanie więzi z dzieckiem po rozstaniu rodziców to prawo, ale przede wszystkim obowiązek wynikający z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Kontakt z dzieckiem po rozwodzie obejmuje wszystkie formy bycia razem: osobiste spotkania i wspólne spędzanie czasu, rozmowy telefoniczne, wiadomości SMS czy kontakt przez internet. Jest on niezależny od władzy rodzicielskiej, co oznacza, że nawet rodzic z ograniczoną władzą ma prawo do spotkań, chyba że sąd – dla dobra dziecka – postanowi inaczej.
W praktyce uregulowanie tych spraw często należy do najtrudniejszych etapów rozwodu. Napięcia między dorosłymi łatwo przenoszą się na relacje z dzieckiem. Dlatego tak ważne jest zrozumienie, że stały i przewidywalny plan spotkań daje dziecku poczucie bezpieczeństwa w nowej sytuacji. Dobrze ułożone kontakty łagodzą skutki rozpadu rodziny i dają szansę na utrzymanie zdrowej więzi z obojgiem rodziców.
Czym są kontakty z dzieckiem po rozwodzie?
Formy i sposoby utrzymywania kontaktu z dzieckiem
Kontakty z dzieckiem to dużo więcej niż samo przebywanie razem w jednym miejscu. Polskie prawo określa je jako prawo do bycia z dzieckiem (odwiedziny, spotkania, zabieranie dziecka poza miejsce jego stałego pobytu) oraz prawo do kontaktu na odległość. W dzisiejszych czasach coraz większą rolę odgrywają wideorozmowy, komunikatory internetowe czy wspólne granie online. Dzięki temu rodzic może uczestniczyć w codziennym życiu dziecka, nawet jeśli dzieli ich wiele kilometrów.
Kontakty mogą wyglądać różnie: od regularnych weekendów i popołudni w tygodniu, po wspólne wakacje, ferie czy wyjazdy z okazji świąt rodzinnych. Sposób realizacji kontaktów trzeba dopasować do wieku dziecka, jego etapu rozwoju i możliwości obu rodziców. Najważniejsze, by wybrana forma była naturalna, przyjazna i sprzyjała prawdziwej relacji, a nie była tylko “odbębnieniem” ustalonych godzin.
Dlaczego regularny kontakt po rozwodzie jest ważny?
Stały i przewidywalny kontakt daje dziecku jasny sygnał: mimo rozwodu rodziców ono samo jest dalej kochane i ważne. Dzieci, które mają dobry, częsty kontakt z obojgiem rodziców, zwykle lepiej radzą sobie z emocjami, mają wyższą samoocenę i mniej problemów wychowawczych. Obecność drugiego rodzica pozwala dziecku czerpać z różnych wzorców i systemów wartości, co wspiera jego rozwój emocjonalny, społeczny i intelektualny.
Brak kontaktu lub jego chaos mogą prowadzić do lęku separacyjnego i poczucia winy za rozstanie rodziców. Kiedy dziecko wie, że np. w każdy wtorek i co drugi weekend jest czas z mamą lub tatą, odzyskuje poczucie porządku w życiu, które po rozwodzie nagle się zmieniło. Stałość kontaktów buduje zaufanie, potrzebne do oswojenia nowej sytuacji rodzinnej.
Podstawy prawne kontaktów z dzieckiem po rozwodzie
Najważniejsze akty prawne regulujące kontakty
Podstawowym aktem prawnym dotyczącym kontaktów jest ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Artykuł 113 jasno stanowi, że niezależnie od władzy rodzicielskiej rodzice i dziecko mają prawo i obowiązek utrzymywania ze sobą kontaktów. Przepis ten ma charakter bezwzględny, co pokazuje, jak ważne są te relacje w polskim prawie. Zasady egzekwowania tych praw opisuje także Kodeks postępowania cywilnego.
Na poziomie międzynarodowym istotna jest Konwencja o Prawach Dziecka. Gwarantuje ona dziecku prawo do regularnych kontaktów osobistych z obojgiem rodziców, o ile nie jest to sprzeczne z jego dobrem. Celem tych przepisów jest ochrona dziecka przed wykorzystywaniem w konflikcie rodziców i zapewnienie mu realnej ochrony, gdy jeden z opiekunów utrudnia spotkania.
Czy władza rodzicielska wpływa na prawo do kontaktu?
Częstym błędem jest mylenie władzy rodzicielskiej z prawem do kontaktów. To dwie różne sprawy. Władza rodzicielska obejmuje prawa i obowiązki związane z opieką, wychowaniem i majątkiem dziecka. Nawet jeśli rodzic ma władzę ograniczoną lub został jej pozbawiony, nadal ma prawo do kontaktów, o ile sąd – ze względu na dobro i bezpieczeństwo dziecka – nie zakazał ich wprost.
Oznacza to, że rodzic, który nie decyduje np. o leczeniu czy wyborze szkoły, wciąż ma prawo widywać się z dzieckiem. Prawo do kontaktu wynika z więzi rodzinnej i emocjonalnej, a nie z uprawnień do podejmowania decyzji. Sąd ogranicza kontakt tylko w wyjątkowych sytuacjach, gdy obecna forma spotkań szkodzi zdrowiu, życiu lub rozwojowi psychicznemu dziecka.
Jak ustala się kontakty z dzieckiem po rozwodzie?
Możliwości: porozumienie rodziców lub decyzja sądu
Najlepszym rozwiązaniem jest wspólny plan wychowawczy uzgodniony między rodzicami. Kiedy dorośli potrafią spokojnie ustalić harmonogram spotkań, oszczędzają dziecku stresu związanego z przesłuchaniami i badaniami. Takie porozumienie może zostać zawarte w mediacji i zatwierdzone przez sąd w wyroku rozwodowym. Taki model jest elastyczny i łatwiej go później zmienić.
Jeśli porozumienie jest niemożliwe, o kontaktach decyduje sąd opiekuńczy. W postanowieniu sąd dokładnie wskazuje dni, godziny i często także miejsce odbioru oraz odprowadzania dziecka. Choć daje to jasne zasady, jest mniej elastyczne niż dobrowolna umowa. Przy braku współpracy rodziców taka decyzja sądu staje się jedynym sposobem na zagwarantowanie dziecku relacji z drugim rodzicem.
Kryteria, którymi kieruje się sąd ustalając kontakty
Dla sądu najważniejsze jest zawsze dobro dziecka. Sędzia nie ocenia, kto bardziej zawinił w małżeństwie, ale to, jaki układ kontaktów będzie najlepszy dla dziecka. Brane są pod uwagę m.in. wiek dziecka, dotychczasowa więź z każdym z rodziców, warunki mieszkaniowe, stabilność emocjonalna rodziców i dotychczasowy sposób opieki. Sąd stara się, by zmiany w życiu dziecka nie były nagłe i zbyt duże.
Sąd bada również postawę rodziców – czy potrafią współpracować i nie wykorzystują dziecka przeciwko sobie. Ważne jest też zdanie dziecka, jeśli jest już na tyle dojrzałe, by je wyrazić. Sędzia zwykle dąży do szerokich kontaktów, o ile są one bezpieczne. Celem jest sytuacja, w której dziecko czuje, że ma “dwa domy”, a nie tylko miejsce, do którego przyjeżdża w odwiedziny.
Znaczenie opinii OZSS i wysłuchania dziecka
W sporach o kontakty sąd często korzysta z opinii Opiniodawczego Zespołu Sądowych Specjalistów (OZSS). W skład takiego zespołu wchodzą psycholodzy i pedagodzy, którzy badają rodziców i dziecko. Sprawdzają oni więzi emocjonalne oraz kompetencje wychowawcze. Ich opinia jest bardzo ważnym dowodem, bo pokazuje obraz rodziny, którego nie widać w dokumentach.
Istotne jest także wysłuchanie dziecka. Odbywa się ono w przyjaznych warunkach, zwykle poza główną salą rozpraw, często z udziałem psychologa. Dziecko może powiedzieć, jak wyobraża sobie kontakty z rodzicami. Choć sąd nie musi w pełni zgodzić się z jego zdaniem (musi ocenić, czy dziecko nie jest pod silnym wpływem jednego z rodziców), to taki głos ma duże znaczenie przy podejmowaniu decyzji.
Wniosek o uregulowanie kontaktów po rozwodzie
Jak napisać skuteczny wniosek o kontakty?
Wniosek o uregulowanie kontaktów powinien być jasny i dokładny. Trzeba w nim wskazać konkretne dni, godziny oraz formę kontaktów (np. z noclegiem lub bez). Należy też opisać, dlaczego proponowany układ jest dobry dla dziecka – powołać się na dotychczasowe relacje, plan lekcji, zajęcia dodatkowe i zwykły rytm dnia.
Warto w piśmie przewidzieć możliwe sporne sytuacje. Dobrze jest opisać sposób odbierania i odprowadzania dziecka oraz zasady kontaktu telefonicznego i online. Do wniosku można dołączyć dowody potwierdzające zaangażowanie w życie dziecka: zdjęcia ze wspólnych wyjazdów, zaświadczenia ze szkoły o udziale w zebraniach, opinię ze żłobka/przedszkola czy zeznania świadków.
Jak wygląda procedura sądowa?
Postępowanie zaczyna się od złożenia wniosku w sądzie rejonowym właściwym dla miejsca zamieszkania dziecka. Sąd wyznacza termin rozprawy i wzywa oboje rodziców. W czasie sprawy przesłuchuje strony, może wezwać świadków (np. dziadków, nauczycieli) i zlecić badania w OZSS. Długość postępowania zależy od konfliktu między rodzicami – może trwać od kilku miesięcy do ponad roku.
Na rozprawach sąd często zachęca strony do zawarcia ugody. Jeśli rodzice dogadają się przed sądem, sprawa kończy się szybciej, a ustalenia mają moc wyroku. Gdy porozumienie się nie udaje, sąd wydaje postanowienie, które po uprawomocnieniu wiąże obie strony. Od takiego postanowienia można wnieść apelację do sądu wyższego rzędu.
Jak zabezpieczyć kontakty na czas postępowania?
Ponieważ postępowania sądowe trwają długo, rodzic, któremu utrudnia się kontakt z dzieckiem, powinien złożyć wniosek o zabezpieczenie kontaktów na czas trwania sprawy. Jest to tymczasowe rozstrzygnięcie, które zapada zwykle szybciej niż końcowy wyrok. Dzięki temu rodzic utrzymuje więź z dzieckiem już w trakcie procesu.
Wniosek o zabezpieczenie można dołączyć do pierwszego pisma albo złożyć później. Sąd rozpoznaje go na posiedzeniu niejawnym lub na pierwszej rozprawie. Postanowienie o zabezpieczeniu obowiązuje od razu po doręczeniu. Drugi rodzic ma obowiązek go przestrzegać, a za niewykonywanie kontaktów mogą zostać nałożone kary finansowe.
Jak powinien wyglądać plan kontaktów po rozwodzie?
Częstotliwość i harmonogram spotkań
Dobry plan kontaktów powinien być dopasowany do konkretnej rodziny. Najczęściej stosuje się model: co drugi weekend (od piątku po szkole do niedzieli wieczorem lub poniedziałku rano) oraz jeden-dwa dni w tygodniu. Dzięki temu rodzic mieszkający osobno uczestniczy zarówno w obowiązkach szkolnych, jak i w czasie wolnym dziecka. Godziny spotkań trzeba dopasować do planu lekcji i innych zajęć.
Przy ustalaniu częstotliwości trzeba brać pod uwagę wiek dziecka. Dla niemowląt i małych dzieci lepsze są częstsze, ale krótsze kontakty (np. kilka razy w tygodniu po 2-3 godziny), by dziecko nie traciło poczucia bliskości. U nastolatków plan wymaga większej elastyczności – trzeba wziąć pod uwagę ich życie towarzyskie i zainteresowania. Wymaga to od rodziców większej otwartości i rezygnacji ze sztywnego trzymania się grafiku.
Przykładowe ustalenia dotyczące świąt i wakacji
Okres świąteczny i wakacyjny często powoduje spory, dlatego warto bardzo dokładnie zapisać te zasady w planie. Najczęściej stosuje się podział naprzemienny: np. w latach parzystych Wigilia u mamy, w nieparzystych u taty. Podobnie można dzielić Wielkanoc, długie weekendy czy ferie zimowe. Dobrze jest też uwzględnić ważne daty – urodziny dziecka, Dzień Matki, Dzień Ojca, urodziny rodziców.
W wakacje letnie często dzieli się czas na dwie części po ok. dwa tygodnie albo po jednym miesiącu dla każdego z rodziców. Ustalenie dokładnych terminów (np. „pierwsza połowa lipca”) pozwala obu rodzicom odpowiednio zaplanować urlopy. Dobrym zwyczajem jest także określenie, do kiedy rodzice informują się nawzajem o miejscu pobytu dziecka w czasie wyjazdów.
Elastyczność w ustalanych kontaktach
Ścisły harmonogram jest potrzebny przy dużym konflikcie, ale przy lepszych relacjach ważna jest elastyczność. W życiu zdarzają się choroby dziecka, nagłe delegacje czy ważne wydarzenia szkolne. Rodzice, którzy potrafią spokojnie uzgadniać zamiany terminów bez angażowania sądu, tworzą dla dziecka bardziej przyjazne warunki.
Elastyczność nie oznacza bałaganu. Zmiany powinny być uzgadniane z wyprzedzeniem i zaakceptowane przez obie strony. Gdy rodzice potrafią się dogadywać, dziecko widzi wzajemny szacunek i to, że jego potrzeby są ważniejsze niż konflikty dorosłych. Uczy się wtedy współpracy i rozwiązywania sporów bez kłótni.
Problemy z realizacją kontaktu z dzieckiem po rozwodzie
Co zrobić, gdy drugi rodzic utrudnia kontakty?
Utrudnianie kontaktów poważnie szkodzi dziecku. Pierwszym krokiem powinno być wezwanie drugiego rodzica do przestrzegania ustaleń – najlepiej na piśmie (np. listem poleconym). Jeśli to nie przynosi skutku, trzeba wystąpić do sądu o wykonanie kontaktów. Sąd może zagrozić rodzicowi utrudniającemu spotkania nałożeniem określonej kwoty pieniężnej za każde złamanie postanowienia.
W sytuacjach, gdy takie zachowanie powtarza się często, można żądać zmiany miejsca zamieszkania dziecka albo wprowadzenia nadzoru kuratora nad przebiegiem kontaktów. Bardzo ważne jest gromadzenie dowodów: zapisy z nieudanych prób odebrania dziecka, wiadomości SMS, e-maile, nagrania. Stałe dokumentowanie naruszeń jest bardzo ważne w sądzie, bo pokazuje rzeczywistą postawę drugiego rodzica.
Czy matka lub ojciec może zabronić widzenia z dzieckiem?
Samodzielne zakazywanie kontaktów z dzieckiem jest bezprawne, poza sytuacjami nagłego zagrożenia życia lub zdrowia dziecka. Żaden z rodziców nie ma prawa “karać” drugiego poprzez odcinanie go od dziecka, np. z powodu niepłacenia alimentów. Alimenty i kontakty to odrębne sprawy: brak wpłat nie daje prawa do blokowania spotkań, a same kontakty nie zwalniają z płacenia alimentów.
Jeśli rodzic uważa, że kontakty z drugim opiekunem szkodzą dziecku, powinien złożyć wniosek do sądu o zawieszenie lub ograniczenie kontaktów, a nie działać samodzielnie. Bezprawne odcinanie dziecka od drugiego rodzica może zostać potraktowane przez sąd jako nadużycie władzy rodzicielskiej i pogorszyć sytuację prawną rodzica, który tak postępuje.
Zakaz kontaktów – kiedy sąd może go orzec?
Całkowity zakaz kontaktów to rozwiązanie skrajne i bardzo rzadkie. Sąd sięga po nie tylko wtedy, gdy jakikolwiek kontakt poważnie zagraża dobru dziecka. Powodem może być np. przemoc fizyczna lub psychiczna wobec dziecka, wykorzystywanie seksualne, poważne uzależnienie rodzica od alkoholu lub narkotyków w obecności dziecka, czy powtarzające się rażące zaniedbywanie obowiązków podczas widzeń.
Zanim sąd orzeknie taki zakaz, zwykle próbuje łagodniejszych rozwiązań – np. kontaktów wyłącznie w obecności drugiego rodzica, kuratora sądowego czy w specjalnym ośrodku. Celem zakazu jest przede wszystkim ochrona dziecka, a nie kara dla rodzica. Gdy przyczyny ustąpią (np. rodzic skończy terapię i utrzyma trzeźwość), może on starać się o przywrócenie kontaktów.
Alienacja rodzicielska i jak się przed nią bronić
Alienacja rodzicielska to zachowania, w których jeden rodzic nastawia dziecko przeciwko drugiemu. Jest to forma przemocy psychicznej wobec dziecka. Przejawia się np. opowiadaniem dziecku o „winach” drugiego rodzica, wmawianiem, że tamten go nie kocha, albo nagradzaniem dziecka za krytykowanie drugiego rodzica.
Reakcja na alienację wymaga spokoju i szybkich działań prawnych. Pomocny jest psycholog dziecięcy, który rozpozna, co dzieje się w relacji dziecko-rodzic. W sądzie warto wnosić o terapię rodzinną, a w trudniejszych przypadkach także o zmianę modelu opieki. Walka z alienacją jest trudna, bo dziecko często powtarza słowa jednego z rodziców jak swoje własne. Brak reakcji może jednak doprowadzić do trwałego zerwania więzi.
Ograniczenie i zmiana kontaktów z dzieckiem po rozwodzie
Kiedy sąd może ograniczyć kontakty?
Ograniczenie kontaktów ma miejsce wtedy, gdy dotychczasowe spotkania w obecnej formie nie służą dziecku, ale nie ma podstaw do całkowitego zakazu. Sąd może np. zakazać noclegów, nakazać spotkania tylko w miejscu zamieszkania dziecka albo przy obecności osoby trzeciej (kuratora, dziadków). Podstawą mogą być niewłaściwe zachowania rodzica, brak warunków do nocowania czy wprowadzanie dziecka w niebezpieczne środowisko.
Takie ograniczenie często ma charakter przejściowy i ma pomóc odbudować relację w kontrolowanych warunkach. Gdy rodzic pokaże poprawę, kontakty mogą zostać znów rozszerzone. Sąd stara się, by zakres ograniczeń jak najmniej obciążał dziecko, przy jednoczesnym zachowaniu jego bezpieczeństwa.
Jak zmienić wcześniejsze ustalenia sądowe?
Decyzje dotyczące kontaktów nie są raz na zawsze niezmienne. Z czasem zmienia się sytuacja dziecka i rodziców, dlatego prawo pozwala na zmianę wcześniejszych postanowień. Potrzebna jest jednak “istotna zmiana okoliczności”. Może to być np. przeprowadzka do innego miasta, zmiana szkoły, wiek dziecka, pojawienie się nowych problemów, albo poprawa sytuacji życiowej rodzica, który miał wcześniej ograniczone kontakty.
Zmiana może iść w dwie strony – polegać na rozszerzeniu lub zawężeniu kontaktów. Ważne, by nie robić tego samodzielnie, wbrew wyrokowi. Zmiany wprowadza się przez nowy wniosek do sądu albo nowy plan wychowawczy podpisany przez oboje rodziców i zatwierdzony przez sąd. Samowolne ignorowanie prawomocnego postanowienia może zostać uznane za łamanie prawa.
Jak wygląda procedura modyfikacji kontaktów?
Procedura zmiany kontaktów jest podobna do tej przy pierwszym ich ustaleniu. Składa się wniosek o zmianę kontaktów do sądu opiekuńczego i wnosi stosowną opłatę. W uzasadnieniu trzeba dokładnie opisać, co się zmieniło od czasu poprzedniego orzeczenia i dlaczego dotychczasowy plan przestał działać lub przestał być dobry dla dziecka.
Sąd ponownie analizuje sytuację rodziny, często korzystając z nowych opinii psychologicznych. Jeśli nowe okoliczności rzeczywiście wpływają na dobro dziecka, sąd wydaje nowe postanowienie, które zastępuje stare. Zbyt częste składanie wniosków bez poważnych powodów może zostać odebrane jako nękanie drugiego rodzica i utrudnianie życia dziecku.
Psychologiczne i praktyczne aspekty kontaktów po rozwodzie
Jak rozmawiać z dzieckiem o kontaktach?
Rozmowa o kontaktach powinna być spokojna, neutralna i dopasowana do wieku dziecka. Dziecko nie może czuć się winne, że spędza czas z drugim rodzicem, ani mieć poczucia, że musi „wybrać stronę”. Warto mówić o spotkaniach jak o czymś normalnym i dobrym. Zamiast: „Musisz iść do taty”, lepiej: „Dziś masz czas z tatą, pewnie będziecie mieli fajny dzień”.
Rodzic nie powinien po powrocie dziecka z wizyty wypytywać go szczegółowo o drugiego rodzica („z kim byłeś”, „co kupił”, „co mówił”). Dziecko wtedy czuje się jak szpieg. Lepiej zapytać ogólnie o jego samopoczucie i pozwolić mu mówić tyle, ile samo chce. Spokój emocjonalny dorosłych przekłada się na spokój dziecka.
Jak wspierać dziecko w adaptacji do zmian?
Przyzwyczajenie się do życia w dwóch domach wymaga od dziecka czasu. Rodzice mogą mu pomóc, dbając o to, by w każdym domu miało swoje miejsce, kilka ulubionych zabawek, książek i ubrań. Dzięki temu nie będzie czuło się jak ciągły „gość z walizką”, ale jak ktoś, kto ma dwa prawdziwe domy. Warto też zachować podobne rytuały – jeśli u mamy jest bajka przed snem, dobrze wprowadzić podobny zwyczaj u taty.
Ważna jest także spójność w najważniejszych zasadach wychowawczych. Jeśli w jednym domu nie ma żadnych granic, a w drugim są bardzo sztywne, dziecko może czuć się zagubione i zaczynać wykorzystywać różnice między rodzicami. Uzgodnienie podstawowych zasad dotyczących nauki, snu, higieny i bezpieczeństwa daje dziecku poczucie stałości.
Co robić, gdy dziecko nie chce spotykać się z rodzicem?
Niechęć dziecka do kontaktów zawsze wymaga uwagi. Trzeba spróbować poznać jej przyczynę. Czasem chodzi o zwykłą nudę, brak rówieśników w nowym miejscu czy konflikt z nowym partnerem rodzica. Innym razem to lęk, lojalność wobec rodzica, z którym mieszka, albo efekt długotrwałego konfliktu. Płacz przy przekazywaniu dziecka nie zawsze oznacza niechęć do drugiego rodzica – bywa, że jest to reakcja na sam moment rozstania.
Nie wolno zmuszać dziecka siłą, ale rezygnacja z kontaktu od razu też nie jest dobrym rozwiązaniem. Warto skorzystać z pomocy psychologa, który pomoże odróżnić naturalne trudności od manipulacji czy alienacji. Czasem trzeba zmienić formę kontaktów: na krótsze, częstsze spotkania, na neutralnym terenie. Rodzic, do którego dziecko nie chce jechać, powinien okazać cierpliwość, zrozumienie i unikać wyrzutów wobec dziecka.
Najczęściej zadawane pytania o kontakty z dzieckiem po rozwodzie
Jak często ojciec lub matka może widywać dziecko?
Prawo nie określa konkretnej liczby godzin kontaktu. Wszystko zależy od sytuacji konkretnej rodziny. Coraz częściej sądy dążą do opieki naprzemiennej (np. tydzień u mamy, tydzień u taty), jeśli rodzice mieszkają niedaleko siebie i potrafią współpracować. Gdy taki model nie jest możliwy, najczęściej spotyka się dwa weekendy w miesiącu plus dodatkowe dni w tygodniu. Ostateczny plan zależy od tego, co w danej sprawie najlepiej służy dziecku.
Psycholodzy zwykle zachęcają do możliwie szerokich kontaktów, pod warunkiem że rodzic ma odpowiednie warunki i faktycznie angażuje się w życie dziecka. Rodzic, który chce częściej widywać dziecko, powinien pokazać, że potrafi się nim zajmować i że ma na to czas. Z kolei rodzic sprawujący stałą opiekę nie powinien ograniczać spotkań bez ważnej przyczyny, bo szeroki kontakt z obojgiem rodziców jest prawem dziecka.
Czy dziecko może odmówić kontaktu z rodzicem?
Z prawnego punktu widzenia małoletnie dziecko nie może samodzielnie decydować, czy będzie widywać rodzica – o kontaktach decydują rodzice lub sąd. Jednak im dziecko starsze, tym poważniej traktuje się jego zdanie. W przypadku nastolatków (13-15 lat i więcej) zmuszanie do kontaktu wbrew ich woli zwykle nie przynosi dobrych efektów i może ostatecznie zniszczyć relację. Z tego powodu sądy rzadko orzekają „siłowe” kontakty ze starszymi dziećmi.
Gdy młodsze dziecko odmawia kontaktu, rodzic, u którego dziecko mieszka, ma obowiązek je zachęcić i przygotować do spotkania. Nie może usprawiedliwiać niewydania dziecka tym, że „ono nie chce”. Takie zachowanie jest traktowane jako utrudnianie kontaktów. Rolą rodzica jest spokojna rozmowa, wsparcie i pokazanie, że spotkanie z drugim rodzicem jest normalną częścią życia.
Jak przygotować się do sprawy o kontakty?
Przygotowanie do sprawy o kontakty polega na zebraniu dowodów i przemyśleniu konkretnego planu. Trzeba zaproponować realny harmonogram spotkań, zgodny z planem lekcji dziecka i własną pracą. Warto przygotować listę świadków, którzy mogą potwierdzić zaangażowanie w wychowanie (np. dziadkowie, nauczyciele, sąsiedzi). Jeśli druga strona utrudniała kontakty, potrzebne będą dowody: korespondencja, nagrania, notatki z interwencji policji.
Ważne jest także przygotowanie emocjonalne. Sprawy rodzinne są trudne i obciążające psychicznie. Pomoc prawnika specjalizującego się w prawie rodzinnym pozwala spojrzeć na sprawę chłodniej i nie popełniać błędów pod wpływem emocji. W sądzie dobrze wypada ten rodzic, który potrafi zachować spokój, opanowanie i pokazać, że przede wszystkim myśli o dobru dziecka, a nie o walce z byłym partnerem.
Zakończenie sprawy w sądzie to dopiero początek nowego etapu. To, jak ułożą się relacje z dzieckiem po rozwodzie, zależy w dużym stopniu od tego, czy rodzice potrafią oddzielić swoje żale od roli mamy i taty. Nawet najlepiej napisany wyrok nie zastąpi szacunku, dialogu i wrażliwości na potrzeby dziecka. Wspólna praca nad spokojnymi relacjami po rozstaniu to jedna z najważniejszych rzeczy, jakie rodzice mogą dać swojemu dziecku na przyszłość.
Zostaw komentarz